«به گزارش سحاب نیوز به نقل از فارس، کسانی به خواستگاری من خواهند آمد و من از آنان استقبال خواهم کرد.» این آخرین کلماتی بود که شهیده عندلیب طقاطقه پیش از ترک خانه به قصد عملیات استشهادی به مادرش گفت.
12/4/2002 م عندلیب در حالی که به سوی هدفش میشتافت خانه را ترک کرد. دنیای پیرامون او شعلهور بود و کبوتر آن بیآشیان به پرواز درآمده بودند و جوی خون در خیابانها جاری بود. خانههای مردم بر سرشان خراب میشد و ارتش اشغالگر در راستای طرح دیوار حایل شهرها، روستاها و اردوگاههای کرانه باختری را یکی پس از دیگری به ویرانههایی مبدل میساخت.. تانکها، بلدوزرها و هواپیماهای رژیم صهیونیستی بیرعایت هیچ قانون بشری با اخلاقی اردوگاه جنین را تخریب میکردند؛ بی آن که هیچ اعتراض و یا حتی توجهی به این مسئله از سوی کشورهای منطقه یا جوامع بینالمللی صورت گیرد.
دیدن جنایات و کشتار اشغالگران که هر نقطه از خاک فلسطین را به خون فرزندانش آغشته کرده در اراده پولادین وی خللی ایجاد نکرد و ترس و تردید در دل وی جایی نداشت. خدا به وی قلبی عطا کرده بود که به عشق ملت و وطنش میتپید و عزمی راسخ که نشانی از لرزش در آن دیده نمیشد عندلیب مانند برخی دختران تحصیلکرده که لحن صحبت کردنشان متفاوت است و فلسفه بلغور میکنند نبود. از دخترانی نبود که به اقتضای سن و سال خود (در آغاز جوانی) در جستجوی آخرین مدها و زیورآلات و لباسها باشد و تنها به مشکلات شخصی و دغدغههای فردیاش بپردازد. او لحظهای از فکر ملت و میهن خود و مشکلات آنان و جنایات اشغالگران غافل نمیشد.
عندلیب به حق در سادگی الگو و بیمانند بود. او دریایی خروشان از غم و اندوه مصیبتهای ملتش و با مشکلات آنها همراه بود. او از کسانی که ادعای فرهنگ و فرهیختگی دارند و آزادی را در کنار گذاشتن اخلاق و دین میدانند، با فرهنگتر و آزادهتر بود.
عندلیب به سن ازدواج رسیده بود و افکار و آمالی زیبا داشت. با این حال عندلیب 20 ساله، با از خودگذشتگی آرزوهایش را کنار گذاشت تا وارد دورهای جدید شود و از زندگی جدیدی با دغدغهها و سختیهایی متفاوت استقبال کند که در آن خواستهها و احساساتش به بهترین شکل شکوفا شوند.
عندلیب طقاطقه، این دختر فلسطینی، در روستای بیت فجار در بخش بیتلحم به دنیا آمد، بزرگ شد. دوره ابتدایی و اوایل دوره راهنمایی را در آنجا گذراند؛ اما به دلیل تنگدستی و سختی شرایط اقتصادی و معیشتی خانواده مجبور به ترک تحصیل در سال دوم راهنمایی شد. وی مشغول به کار شد تا با خانوادهاش برای رفع نیازهای مالی کمک کند. او هشت خواهر و برادر داشت که بزرگترین برادرش از بیماری مزمن ستون فقرات و یکی از خواهرانش از بیماری قلبی رنج میبردند. عندلیب از دو سال قبل از شهادتش در یکی از کارگاههای نساجی بیتلحم مشغول به کار شد و تا زمان شهادتش در این کارگاه کار میکرد.
شخصیت واقعی این شهید را یکی از خواهرانش که با وی رابطه نزدیکتری داشت، چنین توصیف میکند: «عندلیب شخصیتی قوی داشت و همه او را قبول داشتند. وی با نزدیکان و همسایهها رابطه گسترده و خوبی داشت.» او میافزاید: «معتقدم بیشترین چیزیکه در شخصیت خواهرم تاثیر گذاشت، شهادت کودک شیرخواره «ایمان حجو» بود. من نشانههای تاثر شدید را در او میدیدم به طوری که وی شروع به دنبال کردن بخشهای مختلف خبری در مورد کشتارهای اردوگاه جنین نمود و در حالی که جهان و به ویژه جهان غرب به خوشگذرانی مشغول بودند؛ عندلیب مصمم شد علیرغم سستی و غفلت اعراب به یاری فلسطینیها برخیزد و آنگونه که در وصیتنامهاش آمده است... از جنایات رژیم صهیونیستی انتقام گیرد.»
ادامه مطلب
[ جمعه 1 دی 1391 ] [ 11:53 PM ] [ احمد یوسفی ]
